Nieustannie zajęty, przemęczony, zestresowany – współczesny człowiek. Jego głównym problemem jest czas, a raczej brak czasu. Takie zjawisko jest nam bardzo dobrze znane. Czas to pieniądz, powiadają, lecz nie zawsze praca ponad siły prowadzi do fortuny, kariery, czy sukcesu, niekiedy do wyniszczenia organizmu, zaburzeń relacji z bliskimi i co najważniejsze – braku zadowolenia z życia.
Często konsekwencjami długotrwałego obciążenia nadmiarem obowiązków bywają:
– zaburzenia funkcjonowania organizmu (wzrost poziomu niektórych hormonów, a także glukozy we krwi, wzrost ciśnienia i tętna krwi, „suchość” w jamie ustnej, wzmożone wydzielanie potu, rozszerzenie źrenic, utrudnione oddychanie, naprzemienne uczucia zimna i gorąca i inne),
– zaburzenia funkcjonowania psychicznego (zmęczenie, rozdrażnienie, agresywność, poczucie napięcia, przygnębienie, a nawet depresję, poczucie osamotnienia, winy i wstydu, spadek samooceny, trudności w koncentracji uwagi, problemy z zapamiętywaniem, nieprawidłowości myślenia (rozkojarzenie), nadmierne uwrażliwienie, na przykład na krytykę, niezdolność podejmowania decyzji i inne),
– zaburzenia zachowania (zwiększona pobudliwość, impulsywność działania, zaburzenia mowy, zaburzenia łaknienia i snu, skłonność do sięgania po używki i inne).
Zaburzenia te mogą prowadzić do wielu chorób psychosomatycznych, a także mogą niekorzystnie wpływać na relacje z innymi, zarówno w pracy, jak i w rodzinie.
Spokojnie! Zaburzeń tych można jednak uniknąć! Jak? Między innymi – dobrze organizując swój czas. A cóż to znaczy? Jego optymalne wykorzystanie, nie tylko na pracę, ale także na budowanie i podtrzymywanie poprawnych relacji z innymi, relaks, uprawianie sportu, fascynację dawnym, a może nowym hobby, refleksję nad upływającym życiem i otaczającym światem, uporządkowanie nie tylko rzeczy osobistych, ale także hierarchii wartości – jednym słowem – na to, co sprawia nam przyjemność, jak i na to, co jest potrzebne do życia – świadomego egzystencjonowania.
To ważne, aby móc, w którymś momencie życia, zatrzymać się i uświadomić sobie, że żyje się naprawdę, że to wielki cud, że mogę oddychać, chodzić, mówić, tańczyć, śpiewać, pisać, myśleć, kochać. To takie oczywiste, że czasem tego nie dostrzegamy, bo nie mamy na to czasu. A szkoda. Å»yjąc, nie mamy czasu żyć! A to jedyna szansa. Zatrzymaj się! Wygospodaruj czas, w którym o czasie będziesz mógł zapomnieć!