Dziennikarz24 » kultura

Ja czytam – Ty czytasz

mikiciuk — Fri, 23 Apr 2010 07:31:46 +0000

Każdy z nas, niezależnie od wieku, płci czy koloru skóry, lubi sobie od czasu do czasu poczytać. Jedni wolą książki, inni gazety, a jeszcze inni – internetowe artykuły, które można przeczytać szybko, łatwo i za darmo. Niezależnie zaś od naszych preferencji, dla każdego z nas ważne jest – jak nie najważniejsze, abyśmy zawsze mogli czytać ciekawe teksty. Niestety dziś “bylejakowość” wygrywa z profesjonalizmem i poprawnością językową oraz stylistyczną tekstów i w związku z tym, coraz częściej nie mamy ochoty po nie sięgać. Po i po co? Po to, aby podnieść sobie ciśnienie? A może po to, aby choć udawać, że coś robimy? Nie, takie czytanie, dla samego czytania nie ma sensu.
Czytanie powinno nas czegoś uczyć, o czymś informować, dodawać sił i wiary, a nie ich pozbawiać. Dzisiejsze teksty coraz bardziej skupiają się wokół złych tego świata, wokół zbrodni i matactw. Notariusz w Poznaniu zawłaszczył sobie to i tamto, pani z urzędu w miejscowości “W” oszukała tego i tamtego – to wiadomości, które na co dzień nas otaczają. Czy ktoś chce je czytać? Czy nie zasługujemy na coś lepszego? Czy nie zasługujemy na coś piękniejszego? Ktoś zaraz powie – hola, stop, przecież nikt nikogo nie zmusza do czytania tego czy innego tekstu. I to prawda, ale czy łatwo jest uniknąć takich artykułów? Nie, niestety nie. Choć nie wiem, jak bardzo byśmy się starali, zawsze trafimy na jakiś byle jaki tekst, na jakiejś byle jakiej stronie. Żyjemy w takich, a nie innych czasach – ktoś powie…

No related posts.

Granie w zabijanie

mikiciuk — Fri, 09 Apr 2010 12:47:21 +0000

Wiele osób z przerażeniem patrzy na dzieci, które od małego bawią się w wojnę, biegają z pistoletami i głośnym „ratatataa” uśmiercają swoich kolegów. Co bardziej przerażonym stają przed oczyma strofy z pięknego lecz jakże bolesnego wiersza Zbigniewa Herbeta pt. „Raport z oblężonego miasta” : „…pragnę donieść światu / że wyhodowaliśmy dzięki wojnie nową odmianę dzieci / nasze dzieci nie lubią bajek bawią się w zabijanie /na jawie i we śnie…”.

Wydaje się jednak, że smutne przerażenie i niemoc jaka ogrania niejednego dorosłego, który widzi tak ekstremalne gry dla dzieci, są nieco przesadzone. Małe dziecko nie posiada bowiem tej wiedzy o istniejącym na świecie złu, jakie zdążył już zdobyć człowiek dorosły. Wszelkie gry wojenne są dla dzieci po prostu inną formą zabawy, która nie zawiera negatywnego przesłania i kryjących się za nim konotacji. Strzelanie i „zabijanie” to dla dziecka rozrywka ćwicząca sprawność, pomagająca w rozwoju chęci rywalizacji i współzawodnictwa i nie kryjąca za sobą niczego więcej, niż na przykład piłka nożna czy ciuciubabka. I o ile gra w nogę wymaga piłki i okrzyków „gooool”, a ciuciubabka chusty na oczy i zachowania możliwie zupełnej ciszy, o tyle do zabawy w wojnę konieczny jest karabin i głośne imitowanie strzałów. Zabawa taka jak każda inna pomaga w ogólnym rozwoju dziecka i długo jeszcze nie będzie dla niego niczym innym niż niewinną rozrywką, dlatego też warto abyśmy pamiętali o tym nim bez potrzeby zaczniemy się martwić. Wtedy bowiem sytuacja mogłaby przypominać tę, z wiersza Herberta, którego to piękne srtofy brzmiały tak złowieszczo we wstępie, między innymi dlatego, że wyrwane zostały z kontekstu… kontekstu jakim dla wszelkiej zabawy, jest niewinność dzieciństwa.

Blogi dla młodzieży

wyrobnik — Sat, 13 Mar 2010 17:44:05 +0000

Rozwój internetu jaki obserwujemy od kilku lat diametralnie zmienia nasze życie. Chcąc nie chcąc nie mamy żadnego wpływu na to jak bardzo ta globalna sieć ingeruje w otaczający nas świat. Jeszcze nie tak dawno strony internetowe były tylko ciekawostkami, dzisiaj natomiast nawet najprostsze sprawy urzędowe mogą wymagać rejestracji przez sieć.

Rosnąca popularność i dostępność internetu doprowadziła do tego, że obecnie każdy nie tylko może posiadać własną witrynę, ale już wiele ludzi zaistniało w tym wirtualnym świecie. Dzięki serwisom społecznościowym nie trzeba się nawet szczególnie znać na informatyce. Elektroniczne pamiętniki pozwalają szybko i sprawnie notować zdarzenia nawet za pośrednictwem telefonu komórkowego. Do rozwoju tej dziedziny przyczyniają się m.in. organizowane konkursy na np. fajne blogi. Fundowane, wartościowe nagrody są nieposkromionym motorem do działania dla nowych blogerów. Notatki z egzotycznych wakacji okraszone fotkami są najczęstszym materiałem publikowanym w takich miejscach. Jednak prym w publikowaniu własnych stron wiodą ludzie młodzi. Blogi dla młodzieży stanowią znaczną większość nowych witryn, które są często aktualizowane. Nie ma się zresztą co dziwić takiemu faktowi – ilość wydarzeń jakie można przedstawiać jest praktycznie nieskończona. Częste imprezy, nowe znajomości, plotki – wszystko to jest codziennością dla młodzieży. Do tego zdjęcia wykonywane telefonami komórkowymi dopełniają całości obrazu młodego pokolenia blogerów.

Serwisy dla młodzieży

Gdzie są soliści?

mikiciuk — Fri, 22 Jan 2010 08:41:03 +0000

Niewielu Polaków wie, że od kilku lat, a dokładnie od 2003 roku odbywa się Europejski Festiwal Telewizyjnej Piosenki dla Dzieci. Jest tak zwana Eurowizja Junior, czyli typowy konkurs znanej wszystkim Eurowizji, w którym występują dzieci. Polska na tym festiwalu radzi sobie jeszcze gorzej niż jego starszej, dorosłej wersji. O ile bowiem w tej drugiej możemy z dumą wspominać imponujący występ Edyty Górniak, o tyle w młodej Eurowizji nie udało nam się dotąd nawet zbliżyć do pierwszej dziesiątki, o podium nie wspominając. Podczas pierwszego festiwalu w 2003 roku reprezentantka Polski zajęła ostatnie miejsce.
Dlaczego tak się dzieje? Przecież wydawałoby się, że polska piosenka dziecięca trzyma się świetnie od wielu, wielu lat. Przykładem mogą być tutaj dawne, a wciąż niezapomniane Fasolki i Arka Noego jako nowszy przykład. Oczywiście wymieniać można długo, warto jednak zwrócić uwagę, że większość młodych zespołów to… no właśnie zespoły. Tymczasem od wielu już lat nie odnaleźliśmy w Polsce młodych talentów solistycznych takich jakimi byli kiedyś Natalia Kukulska czy Krzysztof Antkowiak. Trudno stwierdzić dlaczego tak się dzieje, może jednak warto by było zainteresować się tym zjawiskiem? Być może w polskim systemie szkolnictwa muzycznego coś się zepsuło? Trudno przecież uwierzyć, że nagle ni z tego, ni z owego, nasze dzieci przestały mieć talent solowy. Byłby to doprawdy niesłychany zbieg okoliczności. Oglądając najbliższą Eurowizję zastanówmy się nad tym, nim z czasem okaże się, że młodzi Polacy oduczyli się już także zespołowo.

No related posts.

Halloween – Rob Zombie wraca do formy

jkutzmann — Mon, 12 Oct 2009 11:43:23 +0000

Zdecydowanie wolę Roba Zombiego jako twórcę muzyki niż reżysera i scenarzystę. Jego utwory były wykorzystywane w soundtrackach wszystkich części Matrixa i świetnie komponowały się z kreowanym tam światem. Z karierą twórcy filmowego szło mu dużo gorzej – Robuś ma na koncie dwie produkcje: beznadziejny „Dom 1000 ciał” i jego jeszcze gorszą kontynuację „Bękarty diabła”. Oba tytuły to typowe firmy gore – krew na ścianach, nóż w bebechach itd. Dobra rzeźnia na ekranie jest dla mnie zawsze mile widziana, ale Robie jakoś sobie nie radził z podejściem i usiłując być bardziej krwawym, histerycznym, realistycznym i groteskowym od swych poprzedników wpadał w pułapkę własnych ambicji i tworzył obrazy niesmaczne nawet dla mnie. Dlatego z podchodziłem z dużym dystansem do jego ostatniego dzieła i z satysfakcją stwierdzam – przyjemnie się rozczarowałem.

Ale oddajmy cesarzowi, co cesarskie – Rob nie jest twórcą „Halloween”, lecz dostał szansę na opowiedzenie tej krwawej sagi od początku, co w ostatnich latach stało się nagminne. Pierwowzór powstał w roku 1978, a stał za nim John Carpenter, ówczesny książe (król to za duże słowo) kina klasy B. Film doczekał się licznych i założenia coraz gorszych, kontynuacji. Robie dostał sprawdzony patent i przepuścił go przez swój zwichrowany umysł i oto mamy nowe „Halloween”.

Rob zdecydowanie wyszedł poza swój dotychczasowy schemat i zrobił film o wiele głębszy od poprzednich, który można analizować na kilku płaszczyznach. Oto miasteczko Haddonfield i urocza familia Mayersów. Mama Mayers jest striptizerką w lokalnym klubie, dorabiającą na boku… jednym boku, drugim boku, plecach i w innych konfiguracjach horyzontalnych. Córcia Mayers – lat 16, seksualnie wyzwolona (przypuszczam, że po mamusi) nastolatka, wzywający styl bycia, ubiór, słownictwo i libido. Konkubent Mayers – urocze indywiduum, trzeźwy ostatni raz był gdzieś w okolicy 1967, w wyniku jakiś libacyjnych perturbacji – zagipsowany na większości ciała. Judith Myers – jeszcze nieprzejawiająca zachowań patologicznych, ale ma dopiero trzy miesiące wiec wszystko przed nią. I ulubieniec tłumów, faworyt widzów: Michael Myers, lat dwanaście, hobby – patroszenie żywcem zwierzątek wszelakich. W takiej rodzinie niewiele trzeba, aby zmienić człowieka w potwora i będziemy mieli okazję z perwersyjną satysfakcją, obserwować jak przebiega ten proces. 31 października, szkolny chuligan postanawia udowodnić Michaelowi kto jest większym ważniakiem. Młody Mayers nie zostawia tego bez odzewu – dopada swego dręczyciela na nieuczęszczanej parkowej ścieżce i przy pomocy solidnego konara zmienia głowę swej ofiary w mielonkę. Upojony nowym uczuciem i własną potęgą, wraca do domu i z zimnym wyrachowaniem zmienia go w rzeźnię – na pierwszy ogień idzie maminy gach, potem siostrzany gach i wspomniana siostra. Powracająca z pracy matka znajduje go z na schodach domu, niańczącego słodko śpiącą, najmłodszą Mayerównę. Zaczyna się kolejny rozdział w życiu Michale – szpital psychiatryczny. Spędzi tam kolejne 15 lat, stając się największym wyzwaniem dr Sama Loomisa, dla którego będzie szansą na zrozumienie natury i pochodzenia zła. Dorosły Michael postanowi w końcu opuścić szpital, bynajmniej nie w biurokratyczny sposób i wrócić do starych nawyków.

Z pewnością siła filmu tkwi w aktorach; Daeg Faerchgrający nastoletniego Micheala Myersa jest absolutne rewelacyjny – przerażający, wyalienowany, małoletni, zimny psychopata. Wystarczy jeden rzut oka i żaden normalny rodzic nie pozwoliłby swemu dziecku na wspólne spędzanie z nim czasu. Malcom McDowell jako psychiatra dr Sam Loomis to oczywiście klasa sama w sobie, ale jest to aktor bardzo pracowity, mający w swoim portfolio ponad sto ról kinowych i serialowych. Reszta obsady również staje na wysokości zadania i wszystkie kluczowe dla fabuły postacie są obsadzone z głową. Film ma również świetne zdjęcia – kamera jest ciągle w ruchu – Rob potrafi doskonale budować czytelne i pełne napięcia obrazy; jego naturalistyczne tworzenie kompozycji kadru, które było tak meczące w poprzednich produkcjach, tu jest wykorzystane w bardziej stonowanym stylu, co procentuje świetnymi zdjęciami.

Film wychodzi poza ramy typowego horroru gore – ukazanie psychologicznego aspektu Micheala, pokazanie jak pogrąża się w szaleństwie, jak zmienia się jego osobowość podczas daremnych sesji z dr Lommisem, nadaje szerszego kontekstu jego zbrodniom. Jego obsesja na tle masek i nienawiść do własnej twarzy, coraz głębsze odcinanie się od świata i autystyczne postrzeganie rzeczywistości tworzy psychopatę z krwi i kości i pozwala na zupełnie inny odbiór tego filmu – szczególnie osobom z wykształceniem pedagogicznym lub psychologicznym.

Reasumując – gratuluje panie Zombie, uczynił pan krok w dobrym kierunku i z niecierpliwością czekam na więcej.

No related posts.

Dla Dużych Dzieci Dobre Doznania – poznańskie kino 5 D w extrem’ alnej odsłonie

aisssha — Mon, 12 Oct 2009 09:57:03 +0000

„Używasz wszystkich zmysłów we wszystkich wymiarach ” –tym hasłem reklamuje się najnowsze kino poznańskie – kino 5 D extreme. Trójwymiarowe okulary, ruszające się fotele i film niemalże „dotykany i smakowany” przez widza – zaintrygowana tym opisem obejrzałam film „Tsunami” w najnowszym kinie w centrum Green Point na Wildzie.

Prawie jak „Pachnidło”

„Czyżby w ofercie było Pachnidło?” – zastanowiłam się, włączając repertuar kina 5 D. Bo jaki inny film lepiej dotrze do zmysłów odbiorcy niż ten, który już w standardowym formacie 2D prawie oddziaływał smakiem i zapachem? Cóż, tu spotkało mnie pierwsze rozczarowanie –w ofercie kinowej znalazłam jedynie „Podróż małego żółwika” oraz „Tsunami”. Mimo, że oba filmy to niewinne kreskówki, powinny wg reklamy wgnieść nas z wrażenia w siedzenia. Razem ze znajomymi sprawdziłam siłę rażenia „Tsunami”…

Zapowiadało się intrygująco – wejście przez kosmiczne wrota, bujające się krzesła z głośnikami przy uszach
i kameralna sala kinowa. Sala, do której można wejść tylko po wcześniejszej rezerwacji biletów. Poczuliśmy się jak wybrańcy…

Extrem’alna odsłona

Były to jednak tylko pierwsze wrażenia. „Kino 5D extreme w Poznaniu ma mały kąt widzenia i tym samym obraz nie otacza nas – nie widać go z boków tylko z przodu. Skutkuje to także tym że jeśli juz przedmioty zbliżą sie do nas to wygląda to sztucznie.” – oceniła film jedna z dziewczyn.

Widzów podczas seansu pobudzał nie tylko obraz. Siłę tsunami mieliśmy poczuć w sensie dosłownym – po prostu wciągnąć ją przez nos. „Jeśli chodzi o film Tsunami to prawie wszystkie zapachy wydzielane podczas jego wyświetlania, próbujące bardziej urzeczywistnić oglądany obraz, były takie same – zbliżone do odświeżacza powietrza. Tylko zapach pomarańczy sie wyróżniał – wiernie oddawał ich prawdziwy aromat” – skomentował kolega.

Niezwykle„poruszeni”

Wszystkich natomiast „poruszyły” ruchome krzesła. Zarzucały nas w przód i tył, symulujące ruch fal. Dla nadania większego realizmu dodano jeszcze jeden element…„Bryzgająca znienacka woda była dla mnie totalnym, zaskoczeniem – nie miałam wodoodpornego makijażu i wyszłam przez to z czarną mokrą plamą na twarzy”- dodała dziewczyna siedząca przede mną. Jednak już po chwili śmiała się, wspominając łaskotanie nóg podczas seansu. Wywołał je ruch frędzli, imitujących uciekające między nogami przechodniów szczury. Pomysł ciekawy, ale wykonanie – wywołujące efekt bardziej komiczny niż przerażający. Ale może właśnie o to tak naprawdę chodzi?

Prawie 20 zł za obejrzenie w weekend 15 – minutowej, dość infantylnej kreskówki. Obejrzenie tylko pod warunkiem wcześniejszej rezerwacji miejsca. Czy film jest wart tej ceny i wysiłku? Jeśli uznamy się za duże dzieci lubiące niekonwencjonalne doznania i…wybierzemy seans w tygodniu do godziny 17 ( bilety kosztują wtedy 14 zł), myślę, że tak. Choćby po to, by sprawdzić, czy zaproszona na spotkanie koleżanka ma wodoodporny makijaż…

No related posts.

Polak – katolik?

treeofme — Fri, 09 Oct 2009 22:18:12 +0000

95% – z pewnością wszyscy znamy tę magiczną liczbę. Taki jest właśnie odsetek respondentów deklarujących przynależność do Kościoła katolickiego w naszym kraju. Jednak jak pogodzić te dane z faktem, że 39% polskiego społeczeństwa twierdzi, że wierzy po swojemu, a 65% uważa za negatywny i niepożądany wpływ Kościoła na politykę.

Polska religijność jest zagadką. W debacie publicznej i polskich mediach często przywoływany jest stereotyp Polaka – katolika. Jednak prawda o naszej religijności nie jest tak prosta i oczywista. Posiadamy bardzo wyraźnie zarysowaną tożsamość religijną. Według badań Ireny Borowik i Tadeusza Doktóra z 1998 roku ponad 95% Polaków deklaruje przynależność do organizacji religijnej jaką jest Kościół katolicki. Osoby, które nie utożsamiają się z żadną religią stanowią niecałe 5% naszego społeczeństwa. Wynik ten jest bardzo niski w porównaniu ze średnią europejską (tj. 25,9%). Warto jednak skontrastować liczby dotyczące deklaracji przynależności do Kościoła z innymi danymi. Okazuje się bowiem, że tylko co czwarty z nas wierzy w katolicką interpretację życia pozagrobowego. Najliczniejszą grupę (41%) stanowią osoby, które mimo iż wierzą w „coś”, to nie potrafią powiedzieć cóż czeka je po śmierci. Co więcej, aż 25% uważa, że zbawienie nie zależy od naszych uczynków. Odpowiedzi te stoją przecież w jawnej sprzeczności z nauką Kościoła. Kościoła, z którym to Polacy się ponoć utożsamiają. Czy jest jednak w tym jakiś sens?

Odpowiedzi udzielić może nam refleksja nad współczesną historią Polski, w której to przynależność do Kościoła miała charakter polityczny. Skupienie Polaków wokół instytucji kościelnych w latach istnienia państwa komunistycznego miało w dużej mierze charakter pozareligijny, a skutki tego zjawiska możemy obserwować dzisiaj. Takie wyjaśnienie pozwala zrozumieć powyższe dane. W Wielkiej Brytanii sytuacja wygląda dokładnie odwrotnie, spotykamy się ze zjawiskiem prowadzenia życia duchowego pozbawionego jasnej tożsamości religijnej. Socjolożka Grace Davie do opisu tego zjawiska stworzyła pojęcie believing without belonging („wierzący bez przynależności”). Charakter naszej polskiej duchowości można by opisać jako belonging without believing („przynależący, lecz niewierzący”).

Nasza tożsamość religijna wydaje się być niewzruszona. Uważamy się za katolików i respektujemy katolickie rytuały. Jedynie 10% za nieważne uważa takie zwyczaje jak pogrzeb, ślub czy chrzest. Mimo to w poglądach religijnych „katolików” dokonuje się duża przemiana. Sfera wierzeń prywatyzuje się, zamieniając się coraz częściej w new age’ową papkę. Obok siebie możemy odnaleźć Buddę i Jezusa, wiarę w duchy opiekuńcze i Maryję, mantry i modlitwy, poetykę energii, fal, wibracji oraz anioły. 39% procent z nas wierzy po swojemu łącząc w swej duchowości elementy wschodu i zachodu, a duży procent z nas wierzy w reinkarnację jednocześnie chodząc co niedzielę do kościoła.

W świetle badań socjologicznych ciągle przywoływany w mediach stereotyp Polaka – katolika wydaje się być pustą kliszą. Jednak ciągłe używanie go niesie ze sobą pewne zagrożenia. Okazuje się bowiem, że nie ma on pokrycia w rzeczywistości i opiera się na pozorach i uproszczeniach, a jeśli zbudujemy na nim nasz dyskurs publiczny, to stanie się on równie pusty. Co więcej linia demarkacyjna oddzielająca od siebie partie, pomysły i programy polityczne często przebiega po linii podziału katolicy – ateiści. Jednak kim są ci pierwsi?

No related posts.